Het behoud van het natuurlijk erfgoed verkeert in een lastig parket: bijna de helft van de door UNESCO ingeschreven locaties Als natuurlijk erfgoed worden ze al ernstig getroffen door de klimaat crisisIn cijfers zijn ze 117 van de 271 geanalyseerde locaties door de IUCN, een sprong van tien procentpunten ten opzichte van 2020.
De bevindingen komen uit de vierde editie van World Heritage Outlook, de meest uitgebreide beoordeling uitgevoerd door IUCN na een decennium van voortdurende monitoring. Het document roept op tot versterking van de financiering en samenwerking om deze ruimten te beschermen tegen risico's die in een keten werken.
Een decennium van beoordelingen: wat gebeurt er?
Voor het eerst worden in het rapport trends over tien jaar weergegeven: het percentage locaties met een gunstige prognose voor natuurbehoud is tussen 2020 en 2025 gedaald van 62% naar 57%De verslechtering treft bijzonder hard ruimtes van grote waarde voor de biodiversiteit.
De analyse omvat 271 enclaves opgenomen in de Werelderfgoedlijst: 231 zijn natuurlijk en nog eens 40 hebben gemengde kenmerken (natuurlijk en cultureel). Een uitgebreide analyse maakt het mogelijk om gemeenschappelijke patronen en beheersprioriteiten te identificeren.
De IUCN, een netwerk dat meer dan 1.400 organisaties in meer dan 160 landenpresenteerde deze editie op zijn Wereldcongres voor Natuurbehoud in Abu Dhabi, waarbij hij benadrukte dat “Door deze plekken te beschermen, bescherm je de pijlers van het leven en de cultuur.”, in de woorden van het management, aangepast aan het document.
Zelfversterkende bedreigingen
De dominante factor is het klimaat: opwarming en veranderde regenvalpatronen worden vertaald in hittegolven, droogtes en branden, koraalverbleking en het smelten van ijs zijn de oorzaken van de meeste waargenomen effecten.
Achter hem vallen de volgende zaken op: invasieve uitheemse soorten, met problematische aanwezigheid in de 30% van de locaties, en de opleving van pathogenen in fauna en flora, die gaan van 2% tot 9% van de locaties getroffen vergeleken met 2020.
In het rapport worden gevallen genoemd zoals Ebola-uitbraken bij primaten (Virunga), de witte neus syndroom bij vleermuizen (Mammoth Cave), de chytridiomycose bij amfibieën (Tasmanian Nature Reserve), vogelgriep (Schiereiland Valdés) of de sterfte door mangroves in de Sundarbans, voorbeelden van gevolgen die belangrijke soorten in gevaar brengen.
Deze druk is onderling verbonden en geïntensiveerd door klimaatverandering. De slecht beheerd toerisme Het wordt geconsolideerd als de derde wijdverbreide bedreiging; in sommige analyses wordt de recreatieve activiteiten bereiken 22% als risicofactor, die ook de verspreiding van indringers en ziekteverwekkers bevordert.
Het patroon varieert per regio: de caza overheerst als gevaar in Afrika; klimaat leidt de risico's in Azië, Meso-Amerika en het Caribisch gebied; waterbesmetting weegt zwaarder in de Arabische staten, en de recreatieve druk zijn vooral relevant in Zuid-Amerika.
Management en financiering: lopende zaken
Om deze bedreigingen het hoofd te kunnen bieden, is management op het hoogste niveau nodig, maar Slechts de helft van de locaties beschikt over effectieve bescherming en beheer, volgens de beschikbare beoordelingen.
Gebrek aan middelen weegt: één op de zeven plaatsen (ongeveer 15%) loopt een hoog risico vanwege gebrek aan duurzame financiering, wat hun veerkracht en reactievermogen beperkt.
Het document waarschuwt ook dat Minder dan de helft heeft specifieke klimaatactieplannen, een kloof die dringend gedicht moet worden als we de gevolgen willen voorspellen en de schade willen beperken.
De organisatie roept op tot verdubbeling van de internationale samenwerking, investeringen en partnerschappen met lokale gemeenschappenHet uitgangspunt, benadrukt het managementteam, is duidelijk: aanhoudende langetermijnverbintenis en oplossingen gebaseerd op wetenschappelijke en traditionele kennis.
Tekenen van veerkracht: waar en waarom de zaken verbeteren
Ondanks de complexe vooruitzichten is er ruimte voor optimisme: 13 locaties hebben hun vooruitzichten op natuurbehoud verbeterd tussen 2020 en 2025, bewijs dat de gerichte investeringen en lokale participatie zij maken het verschil.
In West- en Centraal-Afrika is de Dja Natuurreservaat (Kameroen), Salonga y Garamba (DRC), en niokolo-koba (Senegal) ging van een kritieke toestand naar een toestand van aanzienlijke zorg dankzij maatregelen tegen stroperij, overeenkomsten met gemeenschappen en de stabilisatie van sleutelpopulaties.
Er werd ook vooruitgang geboekt in Manu (Peru) en De Katíos (Colombia), dat na jaren van veldwerk naar gunstigere beschermingscategorieën klom.
De wereldwijde röntgenstraal combineert licht en schaduw: sommige parken zoals Teide, Lapland of de berg Etna zijn in goede staat, vele anderen zijn “met bepaalde zorgen” (Himalaya, Kilimanjaro, Yellowstone of het centrale Amazonegebied, onder andere), en een groep presenteert aanzienlijke zorg (Galapagos, Iguazú, Baikal of Yosemite). Zeventien locaties verschijnen in kritieke toestand, met speciale aandacht voor Afrika.
De foto die de IUCN heeft achtergelaten is duidelijk: Klimaatverandering werkt als een risicoversneller en brengt al bijna de helft van het meest waardevolle natuurlijke erfgoed in gevaar, maar waar er solide management, stabiele financiering en lokaal eigendom De curve kan worden omgebogen. Het is tijd om van diagnoses over te gaan op ambitieuze en duurzame maatregelen.
