Het correct identificeren van planten is essentieel in de tuinbouw, de botanie en voor elke natuurliefhebber. Bij het verwijzen naar een plant zijn er twee belangrijke nomenclatuursystemen: de algemene naam en de botanische of wetenschappelijke naam. Het kennen van het verschil tussen beide is essentieel om verwarring te voorkomen en een correcte identificatie en communicatie wereldwijd te garanderen.
Verschil tussen gewone namen en botanische namen
Plantensoorten hebben meestal twee soorten namen:
- Algemene of vulgaire naam
- Botanische of wetenschappelijke naam
De algemene naam Het is de term die traditioneel door mensen in een bepaald gebied, een bepaalde cultuur of een bepaalde taal wordt gebruikt om naar een plant te verwijzen. Deze namen variëren enorm. Afhankelijk van de regio, taal of zelfs locatie kan dezelfde soort tientallen namen hebben. Bijvoorbeeld: Phytolacca dioica Afhankelijk van het land of gebied staat het bekend als Ombú, Bellasombra of Zapote. Dit fenomeen bemoeilijkt de communicatie en kan leiden tot misverstanden, zowel op persoonlijk als professioneel vlak.
De botanische of wetenschappelijke naamintegendeel, is universeel en uniek voor elke soort, internationaal erkend door de wetenschappelijke gemeenschap. Het wordt gereguleerd door de Internationale Code voor Botanische Nomenclatuur en zorgt ervoor dat iedereen, ongeacht de taal, elkaar kan begrijpen wanneer ze naar dezelfde plant verwijzen. Bijvoorbeeld Fagus sylvatica Het is de wetenschappelijke naam van de beukenboom, die overal ter wereld hetzelfde wordt genoemd.
Waarom is de botanische naam zo belangrijk?
Het gebruik van de botanische naam elimineert dubbelzinnigheden en verwarring, wat zorgt voor precisie bij het identificeren van een plant. Omdat veel planten in verschillende landen of regio's dezelfde naam hebben, is de wetenschappelijke naam de enige betrouwbare manier om te weten over welke soort we het hebben. informatie over kenmerken, herkomst of toewijdingenen biedt toegang tot betrouwbare gegevens over teelt, gebruik en classificatie.
Wetenschappelijke namen vergemakkelijken het zoeken naar informatie, de aan- en verkoop in kwekerijen en de wetenschappelijke communicatie. Botanische nomenclatuur is ook een gemeenschappelijke taal voor botanici, tuiniers en plantenliefhebbersen is essentieel om fouten te voorkomen bij restauratieprojecten, de geneeskunde, de gastronomie en vele andere disciplines.
Hoe de wetenschappelijke naam van planten is opgebouwd
De wetenschappelijke nomenclatuur is binomiaal: Elke plant krijgt twee hoofdwoorden. Het eerste geeft de geslacht, altijd in hoofdletters (bijvoorbeeld, Pinus), en de tweede is de soortnaam, in kleine letters (pijnboom), wat de volledige soortnaam vormt (dennenbomen). Soms wordt er een derde woord aan toegevoegd, de afkorting van de botanicus die het beschreef (L. voor Linnaeus).
Taxonomische hiërarchie: Planten worden gegroepeerd in verschillende niveaus: Domein, Rijk, Afdeling (of Stam), Klasse, Orde, Familie, Geslacht en Soort. De twee belangrijkste niveaus voor dagelijkse identificatie zijn geslacht en soort. Het is belangrijk om te onthouden dat de soortnaam uit beide woorden bestaat, nooit alleen uit het epitheton.
Het systeem is verrijkt met onderverdelingen zoals:
- Ondersoort (subsp.)
- Verscheidenheid (var.)
- Vorm (f.)
- Cultiveren (tussen aanhalingstekens, zonder cursief)
- Hybride (weergegeven met een “x”)
Bijvoorbeeld: Fagus sylvatica var. american onderscheidt een natuurlijke variëteit binnen de soort, terwijl Fagus sylvatica 'Atropurpurea' duidt op een kunstmatig gegenereerde cultivar met paarse bladeren.
Onderverdelingen van de botanische nomenclatuur
- variëteit: onderscheidt individuen van dezelfde soort met onderscheidende kenmerken die spontaan in de natuur ontstaan (Cupressus sempervirens var. horizontaal).
- cultiveren: ontstaat door menselijk ingrijpen en selectie (nerium oleander 'Mont Blanc'), meestal vanwege esthetische of agrarische redenen.
- Ondersoorten: duidt stabiele geografische verschillen aan (Quercus ilex subsp. rotundifolia).
- vorm: geeft kleine variaties aan, meestal in kleur of gewoonte (Fagus sylvatica f. Purper).
- Hybride: resultaat van de kruising tussen soorten of geslachten. Het wordt uitgedrukt door een "x" (Goudenregen x watereri, x Chitalpa tashkentensis).
Interpreteer botanische namen en hun indicatieven
Veel wetenschappelijke namen geven direct informatie over de plant:
- Kleuren (albus: wit, rubriek: rood)
- Formulieren (nanus: dwerg, angustifolia: smalle bladeren)
- Geografische oorsprong (japonica: Japan, chilensis: Chili)
- Gebruik (officinalis: medicinaal)
- Eerbetonen aan vooraanstaande personen (darwin, baileyana)
Kennis van de betekenis van scheldwoorden helpt je planten beter te identificeren, begrijpen en onthouden. Daarnaast zijn er internationale regels voor de correcte spelling van wetenschappelijke namen: schrijf geslachtsnamen met een hoofdletter, soortnamen met een kleine letter, schrijf beide cursief en gebruik afkortingen zoals sp., spp. of cv. indien van toepassing.
